In 1978 heb ik een performance gehouden in het kader van de Brabant Biënnale. Ik had een reeks portret dia’s gemaakt bij ondergaande zon. Met als doel die te projecteren in een verduisterde ruimte.

Waarbij de projectie ergens in het midden van die ruimte werd scherp gesteld. Ik kwam de ruimte met publiek binnen en zocht met mijn gezicht de plaats van de projectie op. Dia na dia werd het een zoektocht om de geprojecteerde beelden passend op mijn gezicht te krijgen.

Een boeiend schouwspel ontstond. Het concept van tijd en ruimte is steeds interessanter geworden omdat ik met een zekere regelmaat de performance herhaal waarbij het jonge gezicht overvloeit in het oude gezicht. Een driedimensionaal zelfportret met daarbij meerdere dimensies in tijd. Een collage van dimensie, tijd en ruimte. Je positie zoeken in tijd en ruimte.


.     .     .