De plek is zó wijds en de ruimte zo indrukwekkend,
dat ik een kunstwerk wilde maken dat de kwaliteit van de plek versterkt,
zonder de eigen identiteit van het kunstwerk op te geven.
Zo kwam ik tot de keuze om in de materialen van het landschap zélf
een sculptuur te maken namelijk in klei en gras.
Het is al een levenslange liefde van me om mèt en ín zand te tekenen.
Daardoor viel me ooit op dat in stadswallen en dijken
soms verzakkingen ontstaan door grazende dieren.
Het opvallende van deze paadjes is,
dat daar waar de paadjes elkaar kruisen ze weer “oplossen”
ik ben toen gaan zoeken naar een structuur waar de kruisingen als het ware een “wissel” vormen.
Daarmee had ik een nieuwe vorm ontdekt
die bruikbaar is aan de binnen- en de buitenkant van ruimtelijke vormen in klei of aarde.
Zo ontdekte ik ook de beeldende mogelijkheden,
afhankelijk van de buiging van de lijnen kunnen er associaties ontstaan met
bij voorbeeld een dennenappel een artisjok maar vooral ook
een andere liefde, golfpatronen in water en trillingen in zand of poeder.
Voor deze specifieke situatie besloot ik een ontwerp te maken in de sfeer van water,
hoewel gestold toch voortdurend in beweging.
Een beeld als een wachter die uitkijkt over het landschap
en toeziet op de nukken van het water en de rivier.
De naam sluit aan bij de namen voor de zomer- en de winterdijk de waker en de slaper.

Marius Boender, mei 2001
In opdracht van het Hoogheemraadschap van West Brabant 

Locatie en bezoek

Oostdijk 2, Willemstad
(Inrijden voor bestemmingsverkeer toegestaan)