Enkele jaren geleden hebben we in onze tuin een appelboompje geplant,
dit jaar kwam er voor het eerst één appeltje aan, een Cox Oranje Pippin.
Samen met Bella (vijf) ging ik er regelmatig naar kijken.
Eerst bekeken we de bloemetjes, later het kleine appeltje.
Het groeide goed en op een dag had het al helemaal het uiterlijk gekregen
van een lekker appeltje met rode blosjes.
Maar, waarschuwde ik;
Het ziet er al wel lekker uit maar het moet toch nog een tijdje blijven hangen.
Dan kan het groter kan worden en de smaak zich ontwikkelen.
Ongeveer een week later was er iets met het appeltje gebeurd
er zaten vlak naast elkaar twee heel kleine beschadigingen op.
In de weken daarna groeide het appeltje gestaag verder,
maar... op de plaats van de beschadiging niet.
We bleven het appeltje volgen en zagen, dat het wel verder groeide,
maar dat de plekjes gingen rotten.
Na een week moesten we vaststellen dat het appeltje wel bleef groeien,
maar het rotten ging ook verder.
We overlegden wat te doen.

We zouden het kunnen laten hangen,
maar... omdat het rotten sneller ging dan het groeien
zou het op een dag niet meer eetbaar zijn.
We zouden het ook kunnen plukken en opeten wat er nog goed aan was.

We besloten het te plukken.

Toen ik naar Bella keek, zag ik dat er iets was....
In haar ogen lag een blik van... zich schuldig voelen.

Opeens werd alles duidelijk... ze hoefde het zelfs niet te vertellen.
Het kon niet anders zijn,
dan dat de beschadigingen op het appeltje waren veroorzaakt door...

twee hele kleine tandjes die in het appeltje gezet waren.

... ja. maar papa ik heb er echt niet van gegeten...

....ik heb er alleen maar van geproefd! ....

.     .     .

Marius Boender